NIEUWE OPROEP

 

Sinds 2008 is het aantal daklozen en slecht gehuisveste mensen, met of zonder papieren, in Brussel meer dan verdubbeld[1]. Het is een schrijnende tekortkoming van het beleid op dit gebied. De oorzaken zijn divers, te beginnen met het katastrofische gebrek aan betaalbare en toegankelijke woningen en het ontbreken van een daadwerkelijk preventiebeleid. Het gebrek aan huurcontrole, de toenemende precariteit van de Brusselse bevolking, een rampzalig migratiebeleid, … maar ook de troebelheid van de politieke afwegingen, het algemene gebrek aan middelen voor de actoren op het terrein, de concurrentiestrijd waarin zij zich bevinden, de niet-inachtneming van hun advies en aanbevelingen, hun gedwongen opname in de integratieve logica van de “actieve verzorgingsstaat”, de verhoging van de financiële middelen voor sommige noodhulpdiensten maken het onmogelijk om op die tekortkomingen een adequaat antwoord te bieden.

De daklozensector en aanverwante sectoren klagen een beleid van gevolgenbeheersing aan en pleiten voor een geïntegreerd, coherent en op de behoeften afgestemd daklozenbeleid dat ook de oorzaken van dakloosheid aanpakt. Alleen een proactieve aanpak om dakloosheid uit te roeien, met de nadruk op preventie en herhuisvesting, zal vruchten afwerpen. Er is inmiddels aangetoond dat het aanpakken van de oorzaken van dakloosheid effectiever en sociaal rendabeler is dan het aanpakken van de gevolgen alleen.

Het collectief “Recht op een dak of Het dak op kunnen?“, ontstaan uit de Brusselse sector van de armoedebestrijding, mobiliseert sinds juli 2017 en rond concrete acties mensen die vastbesloten zijn om in het Brusselse Gewest een einde te maken aan het daklozenprobleem. Het brengt burgers en professionelen, vrijwilligers of gebruikers van de sectoren van de armoedebestrijding, dakloosheid, permanente educatie, recht op huisvesting, van de vakbonden enz. samen, die in opstand komen tegen het gebrek aan middelen die worden ingezet om een einde te maken aan de dakloosheid. “Recht op een dak” treedt op om het bewustzijn van de burgers te vergroten en het beleid te confronteren met de noodzaak om dakloosheid in de politieke en economische agenda’s te integreren.

Dakloosheid is een misdaad tegen de menselijkheid. Het beëindigen is mogelijk. Het is een politieke beslissing. Het is een maatschappelijke keuze.

 


 

[1] Volgens de laatste telling van november 2018 door La Strada (het steunpunt voor de Brusselse daklozensector) telt het Brussels Gewest 4.187 daklozen en onvoldoende gehuisveste daklozen in het Brussels Gewest, een stijging van 142% in vergelijking met 2008. https://www.lastrada.brussels/portail/fr/observatoire/publications-la-strada/393-cinquieme-edition-du-denombrement-des-personnes-sans-abri-et-mal-logees-en-rbc

 

Recht op een dak of het dak op kunnen?

Voor een ECHT beleid dat de dak- en thuisloosheid in Brussel bestrijdt

De crisissituatie in de Samusocial is geen op zich staande kwalijke zaak zoals duidelijk blijkt uit de vaststelling van la Strada : sinds 2008 is het aantal dak- en thuislozen in Brussel bijna verdubbeld[1]. Deze cijfers vormen het bewijs dat het beleid met betrekking tot dak- en thuisloosheid totaal gefaald heeft. De redenen voor deze complete mislukking zijn ondermeer het gebrek aan transparantie in de aanpak en politieke keuzes, een algemeen tekort aan middelen voor het werkveld, het tegen elkaar uitspelen van actoren, het negeren van de expertise en dringende aanbevelingen van deze actoren, de verplichting om zich in te schrijven in de integratie logica van de “actieve welvaartstaat”, de enorme stijging van financiële middelen voor bepaalde diensten die noodopvang aanbieden, het nijpend tekort aan betaalbare correcte woningen en de totale afwezigheid van een preventief beleid. De thuislozenzorgsector verwerpt een beleid dat beperkt blijft tot het beheren van de gevolgen en eist een integraal, coherent en ambitieus dak- en thuislozenbeleid dat de strijd aangaat met de oorzaken van dit fenomeen.

Ondanks de schandalen gelinkt aan de stad Brussel, voorzien de bevoegde ministers in een verhoging voor 2017 en de volgende jaren van de subsidies toegekend aan de Samusocial[2]. Bovendien wordt een voorstel tot ordonnantie ingediend waarbij een nieuwe megastructuur wordt gecreëerd die een dominante rol krijgt in de sector. Gezien de wantoestanden die nu reeds aan het licht komen, lijkt het ons belangrijk om de relevantie en de wenselijkheid van deze beslissingen aan te vechten en dit in overleg en samen met de volledige sector.

De parlementaire onderzoekscommissie gewijd aan de Samusocial focust op de vragen die gesteld kunnen worden bij het bestuur van de organisatie en niet op het beleid dat de strijd moet aangaan met de dak- en thuisloosheid. We roepen de parlementsleden van deze commissie en de politieke partijen vertegenwoordigd in het Brussels Parlement op om verder te gaan, zich niet te beperken tot HOORzittingen maar te opteren voor een kritische reflectie en een Raad op te richten die BESLISSINGEN neemt. Deze Raad moet openstaan voor een effectief overleg met de sector, de reeds verzamelde objectieve gegevens, de aanbevelingen die meermaals geformuleerd werden en bestaand onderzoek. Deze besluitvormende Raad bepaalt haar eigen agenda en prioriteiten. Door alle betrokken operatoren uit te nodigen – met inbegrip van de gebruikers, de beleidsmakers, academici, het maatschappelijk middenveld en de verwante sectoren[3] – gaat deze Raad breder dan het “Overleg Thuislozenzorg Brussel”[4], dat een belangrijke rol moet blijven spelen. De Raad moet aansturen op een consensus inzake de beslissingen met betrekking tot het huidige beleid en het beleid voor de rest van de legislatuur. Er moet eveneens voorzien worden in een stappenplan als leidraad voor de volgende legislatuur.

Laten we samen de crisis rond de Samusocial omvormen tot een opportuniteit om het beleid om te gooien en eindelijk een einde te maken aan dak- en thuisloosheid.

Om deze oproep te bekrachtigen wordt op 18 september 2017, bij de start van het parlementaire jaar een rode mars (rood van woede) georganiseerd. Wij nodigen alle betrokkenen zowel operatoren als gebruikers, beleidsmakers, academici, maatschappelijk middenveld en verwante sectoren uit onze rangen te komen versterken.

 


[1] La Strada is het Steunpunt Thuislozenzorg Brussel. Deze vaststelling maakt deel uit van het Verslag van de dubbele dak- en thuislozentelling van november 2016 en maart 2017.

[2] Verantwoording van de algemene uitgavenbegroting van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie voor het begrotingsjaar 2017, Brussels Parlement, 28 oktober 2016.

[3] Met “verwante sectoren” wordt hier aan de ene kant verwezen naar actoren die werken met mensen met een risico op dak- of thuisloosheid (gevangenis; verslaving, schuldbemiddeling, geestelijke gezondheid, intrafamiliaal geweld, niet-begeleide minderjarigen, mensen zonder papieren, enz.) en aan de andere kant operatoren die instaan voor de bouw, renovatie, ter beschikking stellen, verhuur aan lage huurprijzen of het opvorderen van woningen (eigenaars van meerdere woningen, investeerders, krakers, huizenjagers, immobiliënkantoren, SVK, Sociale huisvestingsmaatschappijen, Community Land Trust, BGHM, fondsen, enz.).

[4] Meer over het “Overleg Thuislozenzorg Brussel”.